20 lat? Mało!

W tym roku minęło 20 lat od ostatniego startu eurowizyjnego reprezentanta Luksemburga. Wystarczyło pięć porażek, by 5-krotni zwycięzcy pożegnali się z konkursem na długie dwie dekady. Żegnali się dźwiękami piosenki Donne-moi une chance (Daj mi szansę). Duet Modern Times szansy nie dostał (czy jej nie wykorzystał) i został ostatnim przedstawicielem najmniejszego kraju Beneluksu. I choć szanse na ewentualny powrót nie były duże, warto podtrzymanie absencji odnotować. Powrót księstwa byłby sporą niespodzianką, mimo, że przedstawiciele nadawcy co roku nie wykluczają takiego rozwiązania. W bliżej nieokreślonej przyszłości.

Jak Satelita

Jeszcze przed rozegraniem tegorocznego finału narodowego przedstawiciele stacji ARD, odpowiedzialnej za wybór reprezentanta Niemiec na Konkurs Piosenki Eurowizji, zapowiadali, że ich celem na przyszły rok jest stworzenie formatu eliminacji dorównującego (a może i przebijającego), uważanemu za modelowy, szwedzkiego Melodifestivalen. Dziś nie ma pewności, czy te ambitne plany uda się zrealizować w terminie (przeciągają się rozmowy z wytwórniami płytowymi). Niewykluczone, że nastąpi roczne przesunięcie, a następca formacji Cascada zostanie wybrany podobnie jak ona. Choć nie znamy jeszcze formatu przyszłorocznych eliminacji, znamy już pierwszego wykonawcę, który chce w nich wystartować. To Jennifer Braun, finalistka programu Unser Star für Oslo, pierwszego z cyklu programów współtworzonych przez Stefana Raaba, programu, który wygrała Lena Meyer-Landrut. Dobry pomysł?

Simon na ratunek?

Ostatnio pisałem o wokalistce chętnej, by wspomóc na Eurowizji Wielką Brytanię w 2015. Tym razem o producencie, który byłby gotów podjąć się misji znalezienie kolejnego brytyjskiego zwycięzcy (tak, zwycięzcy, nie reprezentanta). To guru współczesnej rozrywki telewizyjnej, twórca formatów programów Idol, Mam Talent czy X-Factor, Simon Cowell. Gdyby tylko BBC zaprosiłoby go do współpracy i pozwoliło działać. Brytyjski nadawca, jak dotąd, milczy w tej sprawie. W sprawie Eurowizji również.

Sukces, choć umiarkowany

Margaret, reprezentantka Polski w tegorocznym Konkursie Piosenki Bałtyckiej, zajęła w Karlshamn 2. miejsce za wykonanie piosenek I Get Along i Thank You Very Much. Uległa przedstawicielce Szwecji, Tove Jaarnek. Podium uzupełniła druga z reprezentantek gospodarzy – Miriam Bryant. W krajowych mediach zaroiło się od nagłówków ogłaszających "olbrzymi sukces". Sukces na miarę czasów.

Ralph – Mr. Eurovision (5)

Piąty etap podróży śladami Ralpha Siegela to jednocześnie ten, w którym docieramy do największego eurowizyjnego sukcesu twórcy. W końcu zapisał na swoim koncie Grand Prix Konkursu.

 Rok: 1982

Miejsce: Harrogate (Wielka Brytania)

Reprezentowany kraj: Niemcy

Wykonawca: Nicole

Tytuł: Ein bißchen Frieden

Twórcy: Ralph Siegel (muzyka), Bernd Meinunger (słowa)

Wynik: 1. miejsce (161 punktów)

Monachijskie studio po raz kolejny było świadkiem niemieckiego finału narodowego 20. marca 1982 roku. Uczestniczyło w nim 12 piosenek wyłonionych w dwóch rundach półfinałowych. Ocenie 500-osobowej reprezentatywnej grupy poddani zostali m.in. legitymujący się eurowizyjnym doświadczeniem Mary Roos (ESC 1972 Niemcy), Jürgen Marcus (ESC 1976 Luksemburg), Paola (ESC 1969 i 1980 Szwajcaria), a nawet zwyciężczyni Eurowizji 1971 dla Monako, Séverine. A jednak nikt z tego gwiazdozbioru nie zdołał wygrać niemieckich eliminacji. Dokonała tego Nicole, młoda (niespełna 18-letnia), niepozorna dziewczyna z burzą blond włosów na głowie i białą gitarą w dłoni. To na nią postawił mocarny duet Siegel- Meinunger i przygotowali dla niej, też na pierwszy rzut oka niezbyt przebojową, piosenkę „z przesłaniem“. Jak się jednak okazało, nikt wtedy nie znalazł mocnego utworu na Ein bißchen Frieden. Izraelska Hora, przy której trudno ustać w miejscu, zdołała „zbliżyć się” do Niemców na 61 punktów (co wówczas było przewagą rekordową, nie pobitą jeszcze długo). Piosenka doczekała się bardzo wielu coverów w różnych językach (i ich kombinacjach), została też zakwalifikowana do najlepszej czternastki półwiecza Eurowizji, w głosowaniu zajęła 7. miejsce, przed utworem, który dzielił tytuł z rocznicowym koncertem – Congratulations Cliffa Richarda.

Rok: 1985

Miejsce: Göteborg (Szwecja)

Reprezentowany kraj: Luksemburg

Wykonawca: The Internationals (Margo, Franck Olivier, Diane Solomon, Ireen Sheer, Malcolm Roberts, Chris Roberts)

Tytuł: Children, Kinder, Enfants

Twórcy: Ralph Siegel (muzyka), Jean-Michel Beriat, Bernd Meinunger (słowa)

Wynik: 13. miejsce (37 punktów)

Po wygraniu ESC dla Niemiec Siegel zrobił sobie dwuletnią przerwę od eurowizyjnych hitów. W tym czasie m.in. napisał dla Nicole piosenkę So viele Lieder sind in mir, z którą wokalistka zajęła 2. miejsce w Światowym Festiwalu Piosenki Popularnej w Tokio w 1983 roku (za reprezentantami Węgier). Na deski ESC powrócił w 1985 jako twórca piosenki Children, Kinder, enfants dla reprezentacji Luksemburga. Reprezentacji wyjątkowo wielonarodowej, w jej skład weszli: Margo z Holandii, Luksemburczyk Franck Olivier (to dopiero 5. reprezentant Luksemburga pochodzący z tego kraju), Diane Solomon z USA, Brytyjczyk Malcolm Roberts, Niemiec Chris Roberts oraz urodzona na Wyspach brytyjsko-niemeicka wokalistka, Ireen Sheer (znana publiczności z dwóch poprzednich eurowizyjnych występów, raz dla Niemiec i raz dla Luksemburga). Z tej mieszanki powstało całkiem sympatyczne wejście, które jednak nie oczarowało Europy. 37 punktów i tylko 13 miejsce ostudziły luksemburskie apetyty a Ralphowi Siegelowi udowodniły, że nie zdobył patentu na eurowizyjny sukces.

cdn.

Zaskoczeni?

Lara Fabian - ostatni eurowizyjny sukces Luksemburga?

Rokrocznie jednym z dyżurnych tematów podtrzymujących emocje w sezonie letnim jest dla obserwatorów Eurowizji kwestia powrotu wielkich nieobecnych. Skuszenie Włochów przed dwoma laty przekonały nas, że nakłonienie pozostałych niechętnych nie jest niemożliwe. Jak dotąd nie wydarzyło się nic, co wskazywałoby na to, że Szwedzi dokonają tego, co nie udało się Azerom, Niemcom i wielu wcześniejszym gospodarzom ESC. A jednak temat powrotu Luksemburga znów się pojawia. Wszystko za sprawą pani Octavie Modert, minister kultury w rządzie księstwa. Oświadczyła ona, że decyzja o powrocie na Eurowizję zależy tylko od stanowiska stacji RTL: 

To dlaczego RTL nie bierze udziału w Eurowizji jest pytaniem, na które odpowiedzieć mogą tylko same jej władze. Jednakże wiadomo, że aktywne uczestnictwo w konkursie sporo kosztuje i ta inicjatywa nie okazała się w przeszłości korzystna dla Luksemburga.

Cóż, jeśli inicjatywa uczestnictwa w ESC była niekorzystna dla kraju, który Konkurs wygrał 5 razy (tylko Irlandia ma więcej zwycięstw), to dla kogo udział w ESC jest rentowny? Nie bez wpływu na eurowizyjne rozstrzygnięcia w sprawie Luksemburga będą zapewne też, mało zachęcające, wyniki sąsiadów księstwa, Belgii i Holandii. 

§         JESC 2012 uratowane, do konkursowej stawki dołączyła Mołdawia. Oznacza to, że udało się zebrać 11. uczestników, co pozwala na użycie 10-notowego systemu eurowizyjnych punktów.

§         3. września zakończy się zbieranie zgłoszeń do drugiej odsłony Uuden Musiikin Kilpailu, nowego fińskiego formatu preselekcyjnego. Pierwsze etapy nie będą relacjonowane na bieżąco, a uczestników UMK obowiązuje zakaz publikowania jakichkolwiek informacji na temat programu do 3. grudnia.

§         Kardeşlik Senfonisi/Simfonija Bratstva, pod takim tytułem 8. września wykonawcy z rejonu Bałkanów spotkają się w sarajewskiej hali olimpijskiej Zetra. W specjalnym koncercie wystąpią wykonawcy z wszystkich krajów regionu m.in. z Turcji, Serbii, Chorwacji, Grecji czy Kosowa (obecność przedstawicieli Serbii i Kosowa ma dodatkową symbolikę). Wśród gości są: Željko Joksimović, Nina Badrić, Sezen Aksu czy Rona Nishliu.

Ralph - Mr. Eurovision (4)

W drodze śladami eurowizyjnych dokonań Ralpha Siegela zatrzymaliśmy się na Konkursie z 1980 roku. I w tym samym miejscu i czasie rozpoczynamy kolejny etap naszej podróży.

Rok: 1980

Miejsce: Haga (Holandia)

Reprezentowany kraj: Luksemburg

Wykonawca: Sophie & Magaly

Tytuł: Papa pingouin

Twórcy: Ralph Siegel, Bernd Meinunger (muzyka), Pierre Delanoë, Jean-Paul Cara (słowa)

Wynik: 9. miejsce (56 punktów)

Ralph Siegel i Bernd Meinunger stali w 1980 roku nie tylko za propozycją niemiecką. Po raz drugi także reprezentacja Luksemburga korzystała z ich pracy. Wykonanie utworu Papa Pingouin powierzono bliźniaczkom Sophie i Magaly Gilles. Piosenka o pingwinie –marzycielu pozwoliła na zdobycie 56. punktów, co przełożyło się na 9. miejsce w klasyfikacji ESC 1980. Utwór okazał się także sukcesem komercyjnym, singiel sprzedał się w liczbie przekraczającej milion kopii (głównie we Francji). Współpraca sióstr Gilles z Ralphem Siegelem zakończyła się krótko po Eurowizji, kiedy okazało się, że drugi singiel duetu, Arlequin, nie odniósł sukcesu. W 2006 roku drugie życie w tę piosenkę tchnęli twórcy francuskiej kreskówki Pigloo, wykorzystując Papa Pingouin w ścieżce dźwiękowej. 

Rok: 1981

Miejsce: Dublin

Reprezentowany kraj: Niemcy

Wykonawca: Lena Valaitis

Tytuł: Johnny Blue

Twórcy: Ralph Siegel (muzyka), Bernd Meinunger (słowa)

Wynik: 2. miejsce (132 punkty)

Po dwóch utworach w stawce ESC 1980, rok później Siegel skupił się na walce o kolejną próbę reprezentowania w Eurowizji Niemiec. Tak powstała ballada Johnny Blue, opowiadająca historię niewidomego chłopca, dla którego muzyka stała się antidotum na odrzucenie przez rówieśników. W niemieckim finale narodowym, rozegranym 28. lutego 1981 w Monachium, wykonała go niemiecka wokalistka litewskiego pochodzenia (urodziła się na terenie Okręgu Kłajpedy)* Lena Valaitis. 500-osobowa grupa respondentów wyraźnie wskazała właśnie na nią, jako zwyciężczynię niemieckich preselekcji. Dla Leny było to drugie preselekcyjne podejście, w 1976 roku, z piosenką Du machst karriere, była 7. Wyprawa do Dublina omal nie zakończyła się sukcesem. Niemcy stoczyli niezwykle emocjonujący pojedynek punktowy z Brytyjczykami ostatecznie ustępując im jedynie czterema punktami. Kolejna srebrna kompozycja Siegela... Niemcy nie zapomnieli o Johny Blue, w 2006 roku w jubileuszowym głosowaniu Best of Eurovision, w którym brały udział wszystkie zwycięskie utwory ESC i wszystkie piosenki reprezentujące Niemcy, w głosowaniu Internautów i Jury zajęła 9. miejsce (o ironio, znów tuż za Bucks Fizz).

cdn.

*Katja Ebstein, reprezentantka Niemiec z 1970, 1971 i 1980 roku, prowadząca finał narodowy 1981 i bohaterka poprzedniego odcinka cyklu, również nie urodziła się na terenie dzisiejszych Niemiec – pochodzi z miejscowości Gniewków na Dolnym Śląsku.

Ralph – Mr. Eurovision (1)

 Ralph Siegel, niemiecki producent i autor piosenek, jeden z najbardziej „płodnych” twórców w dziejach Konkursu Piosenki Eurowizji. Napisał 20 utworów, które na ESC reprezentowały m.in. Luksemburg, Szwajcarię i, oczywiście, Niemcy. 12 kolejnych jego kompozycji walczyło w finałach narodowych bez sukcesu. W tym roku zapowiedział, że eurowizyjna publiczność więcej jego dzieł już nie usłyszy. Czy tak będzie? Trudno powiedzieć. Ale to wystarczający powód, by wybrać się w drogę jego eurowizyjnymi śladami. Zapraszam.

Zaczęło się od małego falstartu. Rok 1972, niemiecki finał narodowy. W nim 12 piosenek poddanych dwuetapowemu głosowaniu 10-osobowego jury. Wśród nich utwory Meine liebe will ich dir geben w wykonaniu Ediny Pop, Halleluja man Marion Maerz oraz Mein geschenk an dich zaśpiewane przez Adriana Wolfa. Cała trójka wyszła spod pióra przyszłej legendy ESC i żadna nie dotarła do drugiej tury głosowania (uzyskały odpowiednio 27, 30 i 13 punktów – 6., 5. i 12. miejsce). Wynik może mało imponujący, ale to był dopiero początek...

Rok: 1974

Miejsce: Brighton (Wielka Brytania)

Reprezentowany kraj: Luksemburg

Wykonawca: Ireen Sheer

Tytuł: Bye bye I love you

Twórcy: Ralph Siegel (muzyka) i Michael Kunze (słowa)

Wynik: 4. miejsce (14 punktów)

Konkurs w Brighton to nie tylko najgłośniejszy zdobywca Grand Prix, to także pierwsze doświadczenie autora stanowiącego kolejny symbol ESC. I, pomijając nieudane próby sprzed dwóch lat, wejście Ralpha Siegela w eurowizyjne środowisko należy uznać za efektowne. Urodzona w Essex Brytyjsko-niemiecka wokalistka podtrzymała dobrą passę luksemburskich reprezentantów.

cdn.

Odkurzamy archiwa Europy: 1984

Po 11. latach Eurowizja wróciła do Luksemburga. 29. edycja Konkursu odbyła się tu za sprawą wygranej Corinne Hermès. Nigdy potem Eurowizja nie zjawiła się w tych okolicach, niewiele też wskazuje, by w najbliższej przyszłości była na to szansa (ostatni raz Luksemburg brał udział w ESC w1993 r.)

Po raz pierwszy rywalizujące ekipy gościł Théâtre Municipal w stolicy kraju. Finał został rozegrany w sobotę, 5. maja. Wzięło w nim udział 19. wykonawców. Z udziału zrezygnowała zawiedziona wynikami Grecja. W Luksemburgu również nie pojawiła się reprezentacja Izraela z powodu wypadającego na ten dzień Święta Pamięci. Do stawki wróciła Irlandia.

Grand Prix 29. Konkursu Piosenki Eurowizji zdobyła grypa Herrey's ze Szwecji. Diggi-loo Diggy-ley to druga szwedzka piosenka w historii ESC, która wygrała swoją edycję. Jedynka towarzyszyła Szwedom już od losowania kolejności startów, zwycięzcy ruszyli w szranki jako pierwsi.

Za plecami zwycięzców też było ciekawie. Jak co roku część uczestników była już znana publiczności z poprzednich lat. Rok wcześniej jeszcze w cieniu, w Luksemburgu już na pierwszym planie pojawiła się Belle, jedna z reprezentantek Wielkiej Brytanii. W chórkach tria Sweat Dreams sprawiła się chyba lepiej, bo 7. miejsce utworu Love games wyśpiewanego razem z The Devotions to o oczko niżej niż w Monachium.

W 1980 roku jego What’s another year przyniosło Irlandii kolejny eurowizyjny triumf. Tym razem wykonawca tamtego utworu na scenie nie stanął, ale napisał konkursową piosenkę Lindy Martin. Terminal 3 od zwycięstwa dzieliło tylko 8 punktów. Ale i Johny Logan i Linda Martin mieli jeszcze dostać szanse na poprawę tego rezultatu.

W ekipie jugosłowiańskiej znalazły się dwie osoby z konkursowym doświadczeniem. Izolda Barudžija w 1982 roku była w składzie zespołu Aska, a rok później wspierała w chórkach Danijela. Inny chórzysta z Monachium, Mato Došen, tym razem poprowadził orkiestrę w trakcie występu do Ciao amore.

W chórkach Anity z Austrii przyczaił się Gerhard Lux, który jako Gary reprezentował swój kraj rok wcześniej w składzie grupy Westend. W Luksemburgu ekipa austriacka poniosła porażkę zajmując ostatnią, 19. pozycję.

Na 13. miejscu uplasowała się reprezentantka Niemiec. W tej roli ponownie, po 12 latach, wystąpiła Mary Roos. Jednak utwór Aufrecht Geh'n nie powtórzył sukcesu piosenki z 1972 roku.

Wygrana Diggi-Loo Diggi-Ley była rozstrzygnięciem niespodziewanym. Piosenka zdobyła sporą popularność w wielu europejskich krajach, w pamięci widzów z pewnością pozostała żywiołowa choreografia i złote buty członków zespołu. Innym europejskim hitem wywodzącym się z ESC 1984 była propozycja włoska, I Treni Di Tozeur w wykonaniu duetu Alice and Battiato (Włosi wylądowali na 5. miejscu).

Eurowizja 1984 to:

Ciasna arena Konkursu. Na widowni wystarczyło miejsca tylko dla vipów, przedstawicieli delegacji i prasy.

Młoda prowadząca, Desirée Nosbusch miała wtedy zaledwie 19 lat (mimo to zebrała bardzo dobre recenzje swojej pracy)

IntervalAct w wykonaniu Prague Theatre of Illuminated Drawings.

Zwycięska piosenka ESC 1984: Herrey's Diggi-loo Diggy-ley (Szwecja)

Odkurzamy archiwa Europy: 1983

Aż 26 lat Niemcy czekały na powrót Eurowizji do swojego kraju. Konkurs ponownie zawitał w te okolice w swojej 28. odsłonie. Był to jednak dopiero pierwszy raz, gdy organizację ESC Niemcy zawdzięczali zwycięstwu w poprzednim roku. Dokonała tego Nicole.

Uczestników rywalizacji gościła bawarska stolica. Monachium stało się stolicą muzyki w sobotę, 23. kwietnia.

Stawka konkursowa ESC 1983 liczyła sobie 20 reprezentacji. Ze startu zrezygnowała Irlandia, za to do rywalizacji wrócili przedstawiciele Włoch, Francji i Grecji.

Zwycięski utwór tej edycji nie należy do najbardziej kojarzonych kompozycji eurowizyjnych. Piąte (i, jak dotąd, ostatnie) zwycięstwo odniosła reprezentacja Luksemburga. Jednak poza eurowizyjnym Grand Prix dramatyczne Si La Vie Est Cadeau w wykonaniu Corinne Hermès nie osiągnęło większego sukcesu. Czego nie można powiedzieć o kilku piosenkach, które Eurowizji nie wygrały.

Jedna z nich to francuska propozycja zatytułowana Vivre. Wykonujący ją Guy Bonnet stawał w eurowizyjne szranki po raz trzeci. Najpierw, w 1968 roku, napisał słowa do utworu La source (3. miejsce), potem, w 1970, sam wykonał piosenkę Marie-Blanche (4. miejsce). Za trzecim razem do podium zabrakło nieco więcej, Vivre zajęło 8. pozycję.

Norwegowie w Monachium uczyli nas gamy. W roli profesora wystąpił, znany już europejskiej publiczności, Jahn Teigen. Był to jego najbardziej udany występ, po 20.miejscu w 1978 i 12 w 1982 (w duecie z Anitą Skorgan – która wspierała go rok później w chórku). Piosenka Do re mi zyskało życzliwy odbiór słuchaczy lokując się na 9. pozycji.

Avi Toledano, reprezentant Izraela z 1982 roku, brał udział w rywalizacji również rok później. Tym razem nie stanął jednak na scenie, za to piosenka Chai, którą wykonywała Ofra Haza, to jego kompozycja. Zwycięstwo było blisko, jednak zabrakło kilku punktów i Chai skończyło na tej samej pozycji co Hora (2. miejsce).

Eurowizja 1983 była areną powrotów części wykonawców, ale była też miejscem otwierającym konkursowe seriale innych. To tutaj po raz pierwszy europejskiej publiczności zaprezentowali się Carola Häggkvist (Szwecja; potem jeszcze startowała w 1991 i 2006 roku), Mariella Farré (Szwajcaria; powróciła w 1985), Gary Lux (Austria; powrót jako solista w 1985 i 1987 roku, w chórkach 1984, 1993 i 1995) i Evridiki Theokleous (Cypr; w 1986 i 1987 występowała jako chórzystka, w 1992, 1994 i 2007 startowała już jako solistka).

Eurowizja 1983 to:

Pierwsze ponad 3-godzinne show eurowizyjne

Pierwsza Eurowizja prowadzona w trzech językach (francuski, angielski i niemiecki)

13 błędów prowadzącej tylko w czasie głosowania

Specjalne kompozycje kwiatowe zamiast filmowych pocztówek przed występami

Niewielka, łukowata scena otaczająca miejsce dla orkiestry

Kilka europejskich przebojów (m.in. szwedzkie Främling czy jugosłowiańskie Dzuli)

Jedna z nielicznych bosych wokalistek na eurowizyjnej scenie (Remedios Amaya z Hiszpanii)

Zwycięska piosenka ESC 1983: Corinne Hermès Si La Vie Est Cadeau (Luksemburg)